Kendimden Uzakta

Çok kısa süre önce durdurulamaz gibiydim, en fazla iki yıl önce.
Hayatı öyle çok seviyordum ki… Sanki kaçırmamam gereken güzel bir şeyler vardı ve ben hiçbirini kaçırmak istemiyordum. Her güne yetişmek, her sokağı görmek, her kitabı okumak, her şarkıda biraz daha dans etmek istiyordum.
Sabahları erkenden uyanırdım, sanki daha çok uyursam bir şeyler kaçacaktı. Sabah güne başlarken en sevdiğim şarkıları açar saçlarımı keyifle tarardım, bazen odanın ortasında dans eder, bazen de şarkıya eşlik ederken zamanın nasıl geçtiğini anlamazdım. Kitabımı okumadan, sporumu yapmadan bir günü bitirmiş saymazdım. Mutlaka yeni bir yer keşfetmeli, daha önce görmediğim bir sokaktan geçmeli, bilmediğim bir kahvenin tadına bakmalıydım.
Şıkır şıkırdım, hem de içim kıpır kıpır, coşku dolu. İçimde hep bir yerlere yetişen, yeni şeyler görmeye hevesli, meraklı ve cesur bir kadın vardı. Kahkahalarım boldu, şarkılarım neşeli, planlarım bitmek bilmezdi. Sanki kendi hayatımın yaz dizisinde başroldüm. Üstelik senaryoyu da kendim yazıyordum.
Herkesi seviyordum. Her şeyi… Sokakları, sabahları, kahvemi, kitapları, güzel giyinmeyi, yürümeyi, yorulmayı bile. Nefes almayı seviyordum galiba. Yaşadığımı hissetmenin her yoluna ayrı ayrı âşıktım.
Sonra ne oldu, gerçekten bilmiyorum.
Önce bazı şeyleri ertelemeye başladım. Sonra eskiden heyecanla hazırlandığım günler sıradanlaştı. Her şey fazla gelmeye başladı. Bir zamanlar beni yerimde durduramayan şeyler, şimdi heyecan vermemeye başladı.
Şimdi yalnızca durmak istiyorum. Ve duruyorum.
Sanki içimdeki bütün renklerin üzerini örtmüşüm de bir süre onları görmemeye karar vermişim. Eskiden beni ben yapan ne varsa biraz uzağına çekilmişim.
İşin tuhafı, kaybettiğim kendimi bulmak istediğimden bile emin değilim.
Çünkü insan bazen kaybettiği şeyi aramak istemiyor. Bazen de eski hâline dönmek istemediğini fark ediyor. Belki değiştim, belki yoruldum, belki de bir süredir kendimden bile sakladığım bir şeylerin içinden geçiyorum. Bilmiyorum.
Şu anki hâlimi seviyor muyum onu da bilmiyorum. Ama onu hemen değiştirmeye çalışmak istemediğimi biliyorum. Belki de ilk defa kendime yetişmeye çalışmıyorum. Belki de bir süre hiçbir yere varmam gerekmiyor.
Eskiden her sorunun cevabını bulmaya çalışırdım. Şimdiyse bazı soruların karşısında öylece duruyorum.
Belki cevaplar yoktur. Belki bazı dönemler açıklanmak için değil, yaşanıp geçilmek için vardır. Belki de insanın kendine en uzak olduğu zamanlarda bile kendisiyle ilgili bir şeyler öğrenmesi gerekiyordur.
Bilmiyorum.
Cevap istemiyorum artık. En azından şimdilik. Ama sormaktan da vazgeçmeyeceğim sanırım.
Çünkü bir zamanlar hayatı bu kadar çok seven o kadını unutmak istemiyorum. Ama onu geri getirmek için kendime baskı yapmak da istemiyorum.
Belki bir gün yeniden şarkılarla hazırlanırım. Belki bir sabah içimden gelir de hiç bilmediğim bir sokağa saparım. Belki yeniden kıpır kıpır olur içim. Belki de bambaşka biri olarak devam ederim.
Şimdilik bilmiyorum.
Ve belki de bu yazı, ilk kez kendimden ne kadar uzaklaştığımı dürüstçe kabul edişimdir.



Yorumlar